قالب پرشین بلاگ

به نام آنکه بودنم،نشانه بودن اوست.

دوستان عزیزم،به وبلاگ خودتون خوش اومدید.لطفا با نظرات سازندتون به بهبود مطالب و محتوای این وبلاگ کمک

کنید.در ضمن، استفاده از مطالب این وبلاگ،فقط با ذکر منبع مجازه.چون اکثرا از شعرا و ترانه های من هستش که

چاپ شدن و حق مولف دارن.حرف آخرم اینکه تک تکتون رو دوست دارم و خوشحال میشم که وبلاگم سر میزنید.

شب ها كه تنهاييم را،

بر شانه هاي سرخ زمين،گريه ميكنم؛

آنجا كسي به روي شانه ي تو،سر نهاده است؛

شب ها كه مرگ ،چون درختي به روي من،

ميگسترد،هراس سايه ي تنهايي مرا؛

آنجا دوباره سايه يك دست پر تپش،

بر روي سايه ي دستت فتاده است...

شب ها عجب غريبه و تنها نشسته ام،

شب ها عجب به ياد نگاهت شكسته ام.

اي پنجره هاي بسته تنهايي،

با شما ميگويم!فصل ديدار كجاست؟

موسم رويش شب در گذر است،

آه اي پنجره ها!صبح بيدار كجاست؟

چيزي از منظره باغ بگوييد به من،

فصل دل تنگي گل نزديك است،

كمي از نور افق را به درون راه دهيد،

آه اي پنجره ها!خانه ام تاريك است.

امشب،خيال تو آخر چه ميكند با من؟

من در حرارت و لب هاي دور تو،

جز تب،حكايت ديگر نميكند با من؛

روزي دلم غرور هزار آسمان را داشت،

در سينه ام نشسته بود و پريدن نميدانست،

آخر چه كرده اي كه دلم سر نميكند با من؟!

يك صبح مانده به مرگم،بيا در خواب؛

سوگند به جان تو ديگر نميدانم،

امشب خيال تو آخر چه ميكند با من!

آمد به طعنه سلام كرد و گفت:

ديگر دلم براي تو تنگ نيست!

اين آخرين سلام،ميروم ديگر،

ماندن كنار تو اصلا قشنگ نيست!

گفتم: نرو،بگو كه دليل چيست؟

بي تو به باغ زندگيم روح و رنگ نيست؛

آخر چگونه تحمل كنم؟بگو!

سوگند به جان تو قلبم ز سنگ نيست!

او زهر خندي زد و گذشت!

سالي گذشت پر از خاطرات او،

گلها به باغ نمايان نميشدند؛

ديگر ز بي ثمري اشك هاي من،

در آسمان ديده چراغان نميشدند؛...

روزي ميان كوچه،كسي آمد و نشست،

گويي براي من آشناي دور بود!

با درد دل به نگاهم ،نگاه دوخت،

شهر نگاهش عجب سوت و كور بود!

ديگر شناختم او را دلم گرفت،

آن دختري كه غمم را نديد و رفت!

آمد به طعنه سلام كرد وگذشت،

احساس و اشتياق دلم را شنيد و رفت!

حالا چو مرده تنهاي بي كسي،

با التماس به چشمم نگاه كرد؛

گويي به ياد سال گذشته دلش شكست،

اشكي چكيد ز چشمش و آه كرد؛

رفتم به سويش و گفتم:عزيز من!

اين گريه ها دواي دل تنگ نيست،

روزي كه رفتي و تنهاترين شدم،

گفتم كه قلب كوچك تو غير سنگ نيست! 

با من بيا،مبادا كه بشكني،

گريه ميان كوچه برايت قشنگ نيست!

سهم من چيست؟

همان چشم كه در آينه هاست.

گرمي دست همان دوست كه در خاطره هاست؛

بي گمان سهم من،احساس تو بايد بايد باشد،

تو كه در خاطره آينه ها جا داري؛

تو به اندازه صد آينه از عشق،تماشا داري.

پروانه من،پر بزن از شهر اسيران!

جايي كه تب عشق،به تكرار بدل شد؛

ياد در بگشوده به ساحل نكني تو!

آن در به زمين رفت و به ديوار بدل شد؛

پروانه من پر بزن آنجا خبري نيست،

من منتظرم پشت افق هاي رهايي؛

يك پلك بزن،صبح به چشمان تو پيداست،

من پلك نبستم،به اميدي كه بيايي؛

پروانه من،شمع سراسیمه منم من،

مگذار بسوزد دگری بال و پرت را؛

برگرد،دگر دوست ندارم که بگیرم،

از باد صبا هر دم وهر دم خبرت را...

کبوتران را بگو؛

صبح که پنجره ها آواز بخوانند،

موسم پرواز است،

موسم پرواز...

از تو ای غریب آشنای من،

چی برام مونده به جز چشمای خیس؛

تویی که گفته بودی اسم مونو،

توی باغچه روی گلها بنویس؛

حالا اون اسما دیگه جدا شدن،

آخه هیچ گلی میون باغچه نیس؛

بنویس و بنویس و بنویس...

روزي كه آسمان بر تنهاييم گريست،

گمان نمي كرد كه ردپاي تو را خواهد شست!

سفری خواهم رفت؛سفری دور و دراز؛

تن به تنهایی این جاده بی صبح غریب،

در فراموشی پر خاطره بی خبران خواهم داد؛

خوب میدانم،جاده از حادثه ها لبریز است.

همسفر با گل خشکیده سرخ،که از احساس حقارت چیدم،

همچنان خواهم رفت.

اگر از حادثه ها جان به سلامت بردم،

میرسم پشت نگاه خورشید؛

به همانجا که گل وحشی احساس زمین میروید؛

دور تر از اینجا،پشت فهم دل یک ابر سفید،خانه ای خواهم ساخت.

اگر از حادثه ها جان به سلامت بردم،

نامه ای،دست نویسی با باد،میفرستم به تو از جنس سحر؛

نامه را پای گل غمگینی،بی صدا بازش کن؛

بوسه ای سرخ درونش پیداست؛

بوسه را دست گل غمگین ده،که بگوید با تو،

پشت فهم دل یک ابر سفید،عاشق تنهاییست؛

کوله باری بردار؛و بیا تا نفست،

باد را باخبر از چشمه احساس کند؛

اگر از حادثه ها جان به سلامت بردی،

میرسی پشت نگاه خورشید.

راستی!یاد گرفتی که کجا،غنچه وحشی احساس زمین میروید؟

دوست دارم که شبی،

شاخه ای از گل مهتاب بچینم؛وبه سنجاقک صبحی بدهم؛

که بیارد به دم پنجره خانه تو؛

شاخه را داخل گلدان محبت بگذار،هر سحر با نم چشمان اقاقی هایت،

قطره ای آب به رویش بزن و بویش کن؛

منتظر باش که یک غنچه زیبا بدمد از شاخه؛

بعد روییدن گل،روی گلبرگ سفیدش بنویس:

که تمام دنیا،هدیه کوچک من بود به زیبایی چشمت گل من.

از کلیه عزیزانی که تو بخش تئاتر و نمایش فعالیت میکنند،در خواست میکنم

که برای تشکیل یه گروه مستقل تئاتری،تو وبلاگ عضو بشن تا از خدمات

آموزشی و نمایشنامه و غیره به صورت رایگان استفاده کنند.

با تشکر؛ر.اهورا

هرگز هراسم از تاریکی نیست؛

آنجا که نام تو را خوانم،ستاره ای طلوع خواهد کرد.

دیشب از شاخه خیس گل مهتاب،صدایی آمد؛

چشم ماه از تپش نبض صدای خیسش،

چکه ای اشک به دامان شقایق افشاند؛

چشم مبهوت زمین هم،شاخه های گل مهتاب تماشا میکرد؛

و تو در خواب به زیبایی اشک وگل مهتاب و زمین خندیدی!

خواستنت را چگونه با تو در میان بگذارم؟

وقتی تاب نگریستن در چشمانت را ندارم!

چشمانت طلوع یک فصل خیال است،

خیال با شکوه خورشیدی که هر روز از همین نزدیکی طلوع میکند. 

از همین نزدیکی...

تا مسافر رفت،خانه از پشت صدا زد او را؛

جاده در دل به رسيدن خنديد!

پنجره غصه دوري شد و مرد؛

تا مسافر رفت،كاسه اي آب به پشت سر تنهايي او پاشيدم.

باغبان،نگاه کن!

در خورجین باغ،چیزی از آفتاب نمانده است؛

اما گل ها را به دریوزگی چراغ نفرست؛

هنوز در جیب های مترسک،اندکی خورشید باقیست!

باران چه دل تنگ ميبارد امشب           مثل تنهايي شمع خاموش،

مثل چشمان دريايي من                   مثل شبگرد دنيا فراموش؛

خاطراتم به باران شبيه است             ميچكد از  دل  روزگارم،

ميرسد تا سر پلك قلبم                     ياد شبهاي پر انتظارم؛

اولين بوسه در زير باران                    حك شده روي تصوير شبها،

اولين حالت دل فريبي                      بين چشمان من با تو تنها؛

چرخ يك قطره روي درختان                شاهد خيس دستان باران،

آخرين حادثه گنگ گنگ است           رفتنت بعد خواب درختان؛

ميزند پنجره ضجه از دل                   ميچكد خواب من روي شبها،

باز هم دست من با خيالت              پشت اين شيشه خيس و تنها؛

باران چه دلتنگ ميبارد امشب         مثل تنهايي شمع خاموش،

مثل روياي شبهاي خيسم             ميفشارم خيالت در آغوش.